شب بیستم رمضان، شبی آکنده از سکوتِ رازآلود است ، زمزمه‌های دعا و نگاه‌هایی که به آسمان دوخته شده‌اند. در این شب، دل‌ها نرم‌تر می‌شود و چراغ امید در خانه‌ها و مسجدها روشن‌تر از همیشه می‌درخشد. مردم با قرآن بر سر، دست‌هایی رو به آسمان و اشک‌هایی از سرِ شوق و توبه، لحظه‌هایی را می‌گذرانند که رنگِ دیگری از ایمان و آرامش دارد.

شب بیستم رمضان، فرصتی است برای بازگشت، برای بخشیدن و بخشیده شدن، و برای تجدید عهد با خوبی‌ها است. صدای آهسته‌ی دعاها در دل شب می‌پیچد و هر دل، قصه‌ای از امید و آرزو را با خالق خود نجوا می‌کند.

این شب، یادآور صبر، مهربانی و نزدیکی دل‌هاست؛ شبی که انسان در میان تاریکی، روشنایی درون خود را جست‌وجو می‌کند و به فردایی روشن‌تر می‌اندیشد.

دعای روز بیستم ماه رمضان، متضمن معارفی همچون، طلب بهشت و دوری از آتش جهنم و توفیق تلاوت قرآن است.

اللَّهُمَّ افْتَحْ لِي فِيْهِ أَبْوابَ الجِنانِ، وَأَغْلِقْ عَنِّي فِيْهِ أَبْوابَ النِّيْرانِ، وَوَفِّقْنِي فِيْهِ لِتِلاوَةِ القُرْآنِ، يا مُنْزِلَ السَّكِينَةِ فِي قُلُوبِ المُؤْمِنِينَ.

“خدایا در این روز برای من درهای بهشت را بگشای، و درهای آتش دوزخ را ببند، و مرا توفیق تلاوت قرآن عطا فرما‌، ای فرود آورنده وقار و سکینه بر دل‌های اهل ایمان.“